Tara, sa totoong mundo mo!

Minsan ba natanong mo na sarili mo kung bakit ka nabubuhay?

May time ba na ang saya saya mo tas bigla ka lang tatahimik ng walang dahilan at sasagi sa isip mo na parang may kulang? Na sa twing iniisip mo yung kulang ay lalong dumadami yung mga katanungan? At sa kakaisip mo ng kasagutan ay dumadami ang nagiging kulang.

Halos minsan ba pag natutulog ka iinisip mo na sana magising ka na lang sa ibang mundo? O kung minsan kapag ang mundong nagisingan mo ay katulad lang ng mundong ginagalawan mo ngayon, mas pinipili mo na lang bang di na magising pa?

May oras na kung minsan nasasabi mo sa sarili mong, “hindi ako nararapat dito.” Dahil minsan e pakiramdam mo, Pangit ka! Bobo! Tanga! Walang Silbi! Patay na Bata!

At halos Iniisip mo na lang na kinakarma ka sa mga bagay na alam mo naman na hindi mo kasalanan. Pero wala kang magawa dahil mas pinipili mo na lang akuin ang pagkakasala ng iba. Oo! may choice ka namang umiwas sa kanila pero wala ka magawa dahil alam mong pag hinayaan mo lang ay iiwan ka nila.

Tama! Natatakot kang mawala sila. Ayaw mo lang din aminin sa sarili mo. Dahil alam mong sila lang ang tanging dahilan kung bakit ka humihinga. Kaya kahit minsan, Kahit nag mumukha ka ng tanga, kahit harap harapan ka na nilang ginagago, ay sige ka parin. Kahit ang sakit sakit na. Kahit sa loob mo e napapamura ka na. “Putang Ina!”  gusto mo nang sumabog di ba? pero ano? Walang kang magawa!

Walang kayang umintindi sayo. Ultimong pamilya mo di alam ang pinag dadaanan mo. Kahit mga kaibigan mo naiinis na din sayo. At ang taong pinaka mahalaga sa buhay mo ay sukang suka na sa pag mumukha mo!

Darating din ang araw na Iiwan ka nya. Ultimong pamilya mo e wala ng pakialam sayo. At bawat kaibigan mo e maiinis na sayo. Sawang Sawa na sila sayo, wala ng maniniwala dahil nasususka na sila sayo. At iisipin na sana di ka na lang naging parte ng buhay nila. Wala kang ginawang masama sa kanila. Talaga lang nag pakatanga ka dahil mahal mo sila. Di rin sila galit sayo, di ka lang talaga nila gusto.

Siguro marahil, hindi ka lang talaga para sa mundong ito. Nabibilang ka sa ibang mundo. Maaaring nagkamali lang yung taas na ilagay ka sa mundong to. Kung ako sayo, sisimulan ko ng tumakas, tumakbo palayo. Hanapin mo yung talagang mundo mo. Kung saan, walang mananakit sayo, wala ng sakit na mararamdaman at di ka na mapapagod.

Ipikit mo na mga mata mo. Magpahinga ka na. Malayo pa lalakbayin mo. At sa pagmulat ng mga mata mo. Tinitiyak ko sayo, nakarating ka na sa totoo mong mundo.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s