avatar death.jpgHayaan mong sakin mag simula. Mag simulang tumalikod at lumakad palayo sayo. Palayo sa lahat ng ating pinagsamahan, sa lahat ng saya at lungkot, sa lahat ng sakit at hirap. Hindi dahil ito ang tama, kundi ito yung alam kong paraan na makakabuti para sumaya ka at sila upang matapos na ang kanilang pag aalala. Lalakad akong palayo, malayong malayo sa iyo, sa kanila  at sa mundong ito. 

Huwag mo sanang masamain. Hindi ikaw, hindi sila, kundi ako, ang sarili ko. Hindi ako sumusuko. Wala rin sa plano ko ang lisanin ang mundong to. Napagod na lang talaga ako. Napagod sa paulit ulit na pangyayari, sa walang katapusang sakit at tanong na, “bakit?, bakit ako pa, bakit ako andito?”

Sa bawat pag gising ko sa umaga palaging buntong hininga at bulong sa hangin, “eto na naman.” Bawat pag gising ay pawang kalbaryo. Buhay pa man ako pero ang kaluluwa ko naman ay mistulang lumilipad na sa himpapawid. 

Lumalaban naman ako. Pilit akong tumatayo, at sinasabing “kaya ko” at “Magagawa ko to”. Gusto ko pang magpatuloy at mabuhay. Pilit kong nilalabanan ang dilim na humahatak sakin pailalim. Pilit nyang pinapakita sakin ang magiging buhay ko sa kabilang lagusan. Isang malabot at maayos na kama sa gitna ng kawalan na naliligiran ng mga bituin. Isang kamang magiging pahingahan ko raw sa oras na ako’y sumama.

Gusto kong sumama na. Pero nililingon kita, ikaw, kayo, sila. Baka sakaling isa sa inyo ang makapigil sakin sumama sa dilim, baka isa sa inyo ang magparamdam na kailangan nyo pa ko. Kailangan nyo pa yung pagmamahal ko higit sa lahat at importate kesa sa suporta at tulong na binibigay ko sayo at sa kanila.

Gusto ko na magpahinga. Magpahinga na sayo, sa kanila, sa lahat ng to, sa mundong to. Pero, ako’y, umaasa…….

Advertisements

ronLooking back my past before I went to UAE, andami pala talaga nangyari at nagbago. Feel so weird & awkward, di ko alam what to react. Thankful naman ako kasi natulungan ko family ko. Apart from that, marami din naman akong natutunan at higit sa lahat malaki ung nabago sakin mula sa pananamit at pag uugali hahaha.

Nalulungkot din ako, dahil, with these changes na nangyari sa buhay ko. May mga nasira, nasaktan at sinaktan. Though hindi na maibabalik ang nasira na, walang way kundi tanggapin na lang lahat. 

I guess this is the reality of life, na habang natutupad mo pangarap mo, kasabay ang marami ang mga mangyayaring pagbabago sa buhay mo. Ang kapalit ng bawat tagumpay, may kasama ding kabiguan at ang bawat kasiyahan, may kasamang kalungkutan.

Nangarap ako, at ng unti unti ko namang naaabot, may nasaktan ako at may nasira. Nasaktan din ako at nabigo. Siguro nga, ang mundong to ay hindi talagang nilikhang perpekto. Hindi lahat pwedeng ibigay sayo. Pwede mong, hingin o asamin pero hindi lahat pwede mong kunin. 

Sa laban na to, masasabi kong talo ako. Dahil bukod sa hindi ko ganap na nakuha yung pangarap na gusto ko, yung buhay na hinahangad ko, yung pagmamahal na hinahanap ko at yung taong gusto kong makasama habang buhay. Talo dahil, nawala ako, hindi ko magawang maging kumpleto, hindi matanggap kung sino ako. At higit sa lahat maiiwan akong mag isa. 

Ako lang, wala sila, walang tayo, walang ikaw.

Ako,

lang…

Tara, sa totoong mundo mo!

Minsan ba natanong mo na sarili mo kung bakit ka nabubuhay?

May time ba na ang saya saya mo tas bigla ka lang tatahimik ng walang dahilan at sasagi sa isip mo na parang may kulang? Na sa twing iniisip mo yung kulang ay lalong dumadami yung mga katanungan? At sa kakaisip mo ng kasagutan ay dumadami ang nagiging kulang.

Halos minsan ba pag natutulog ka iinisip mo na sana magising ka na lang sa ibang mundo? O kung minsan kapag ang mundong nagisingan mo ay katulad lang ng mundong ginagalawan mo ngayon, mas pinipili mo na lang bang di na magising pa?

May oras na kung minsan nasasabi mo sa sarili mong, “hindi ako nararapat dito.” Dahil minsan e pakiramdam mo, Pangit ka! Bobo! Tanga! Walang Silbi! Patay na Bata!

At halos Iniisip mo na lang na kinakarma ka sa mga bagay na alam mo naman na hindi mo kasalanan. Pero wala kang magawa dahil mas pinipili mo na lang akuin ang pagkakasala ng iba. Oo! may choice ka namang umiwas sa kanila pero wala ka magawa dahil alam mong pag hinayaan mo lang ay iiwan ka nila.

Tama! Natatakot kang mawala sila. Ayaw mo lang din aminin sa sarili mo. Dahil alam mong sila lang ang tanging dahilan kung bakit ka humihinga. Kaya kahit minsan, Kahit nag mumukha ka ng tanga, kahit harap harapan ka na nilang ginagago, ay sige ka parin. Kahit ang sakit sakit na. Kahit sa loob mo e napapamura ka na. “Putang Ina!”  gusto mo nang sumabog di ba? pero ano? Walang kang magawa!

Walang kayang umintindi sayo. Ultimong pamilya mo di alam ang pinag dadaanan mo. Kahit mga kaibigan mo naiinis na din sayo. At ang taong pinaka mahalaga sa buhay mo ay sukang suka na sa pag mumukha mo!

Darating din ang araw na Iiwan ka nya. Ultimong pamilya mo e wala ng pakialam sayo. At bawat kaibigan mo e maiinis na sayo. Sawang Sawa na sila sayo, wala ng maniniwala dahil nasususka na sila sayo. At iisipin na sana di ka na lang naging parte ng buhay nila. Wala kang ginawang masama sa kanila. Talaga lang nag pakatanga ka dahil mahal mo sila. Di rin sila galit sayo, di ka lang talaga nila gusto.

Siguro marahil, hindi ka lang talaga para sa mundong ito. Nabibilang ka sa ibang mundo. Maaaring nagkamali lang yung taas na ilagay ka sa mundong to. Kung ako sayo, sisimulan ko ng tumakas, tumakbo palayo. Hanapin mo yung talagang mundo mo. Kung saan, walang mananakit sayo, wala ng sakit na mararamdaman at di ka na mapapagod.

Ipikit mo na mga mata mo. Magpahinga ka na. Malayo pa lalakbayin mo. At sa pagmulat ng mga mata mo. Tinitiyak ko sayo, nakarating ka na sa totoo mong mundo.

Sasamahan Kita

Hello Ron, Kamusta ka na? Kaya mo pa ba? Gusto ko lang sabihin sayo na, Andito lang ako. Kung lahat ng tao sa paligid mo ay di ka na maintindihan, Hindi kana kayang mahalin, at kinamunuhian ka na nila, pwes, ako hindi.

Kung hindi ka nila pinaniniwalaan, pwes ako naniniwala pa rin sayo. Kung lahat sila ay pagod na sa ugali mo at sa mismong sa pagkatao mo, ako kelan man ay hindi. At kung lahat sila ay iiwan ka, wag ka mag alala kase ako laging nasa tabi mo. Kung pagod ka na at ayaw mo na talaga. Sabihin mo lang, sasamahan kita. Kahit gaano pa kataas ang gusto mong talunin, tatalon akong kasama ka. At Kahit sang dagat mo gustong sumisid, sisisid akong kasama mo hanggang ilalim. Baril man o talas ng gulok, sasabayan kita sa pagdanak ng ating dugo. At kung ayaw mong makaramdam ng sakit, sasabyan kitang uminom ng gamot hanggang sa makatulog tayo ng mahimbing.

Hindi kita iiwan kase ako lang ang tanging nakakaunawa at nagmamahal ng totoo sayo.

Nagmamahal,

Ang iyong Sarili.

Saving myself

maxresdefault.jpg

 

We all wanted to be happy!

Yun nga lang sa isang daang tao, maswerte na na merong dalawa o tatlong naging masaya. At yung 97 na natira? nakikipag-sapalaran pa rin.

I can say na, I’m one of those 97 people remaining.

I’m the type of person na I give everything kahit wala ng matira sakin. Kahit alam kong iyon na yung last money ko, last thing na meron ako. I will still give it. To the point a bibilhin ko yung pinaka maayos at mahal na regalo para sa birthday o especial na araw ng mahal ko kahit pa pikit mata ang presyo. Ako yung, gagastos para lang makatipid sya. That’s how generous I am basta para sa mahal ko.

Hindi ako madamot, God knows and my friends too. Kung anung meron ako, kung anung akin sa kanya din. At kahit na harapan nya kong ginago, ok pa rin sakin kasi mahal ko. Pinatawad ko pa rin sya. Kahit halos mabaliw ako sa mga nangyari.

I’m also the type of person na sobrang maasikaso. Daig ko pa ang nanay mo sa pag aalaga sayo. Na halos paliguan na kita para lang ma sure na maayos ka. Ipagluluto, ipaglalaba, ipamamalantsa, ipagbabaon ng food sa work at kapag may lakad kayo ng friends mo, ako pa mag preprepare ng gamit mo at susuutin mo kahit na pinakilala mo ko sa kanila bilang pinsan mo at hindi bilang mahal mo.

Pero wala e, sabi nga nila, “people come and go” & “People change”.
So isa ka pala sa kanila, nag sawa ka na at lahat ng sacrifices na ginawa ko, nabalewala mo lang.
You’re physically here besides me, but emotionally away. Nag hihintay na lang ako ng confirmation sayo to say na you wanted this to end. . .
And honestly?, I’ll walk away and leave you, even though masakit kasi I want you to be happy just like anyone else, kasi gaya ko, deserve mo din.

I have lived my 27 years giving providing all to my family. Because I though that is life supposed to be. As an OFW, kinakalimutan namin yung para samin kasi we want our family in Pinas to be happy and to fulfill what they want. In my 6 years here in UAE, nothing happened, walang ipon kundi utang. Every remittance ko parang di sapat and always kulang. Yung point na akala mo is okay na, yung akala mo sapat na sa kanila, hindi pa pala.

This past few days, ang dami kong narealize. That in this world, even you do good to everyone, for them it’s not enough, they won’t appreciate it and the only things they will remember from you is your mistakes.

I’m alone and will always end up being alone again. I guess this how cruel the world is, you dreamt something big and yet you failed. You love someone who doesn’t love you back, and someone who loves you but you can’t love back. Ang komplikado no? I didn’t ask God for a perfect life. Pero I think, its not meant for me. So let it be.

I came to the point na , I questioned God, why?

Yesterday, I woke up & decided to take my life. Sabi ko, kung meron man pipigil sakin, it a sign na wag. Pero none of them, stopped me. Kaya na I still went through. Habang lumalangoy ako palayo, ay sya namang lakas ng alon at tinatangay ako pabalik sa lupa. I end up crying, kasi di ko na talaga kaya.

I still have the will to end it all. Hindi man ngayon, pero ramdam ko malapit na. I just need the right sign, the right time and the right place. Because this is the only way how to save myself.

“Ano bang ginagawa ko sa buhay ko?”

Regret and death

Naitanong mo na ba ito sa sarili mo? Kasi ako oo!
Sa dinadami ng mga nangyaring masasakit sa buhay ko,
At sa tinagal tagal ng paghahanap ko ng mga sagot sa mga katanungan ko,
Sa huli, sa tanong lang din pala na ito ako mauuwi.

“Anu bang ginagawa ko sa buhay ko?”

Eto yung tanong na kung saan humantong na ako sa sukdulan.
Na hindi na option ang pag sisisi para matakpan lahat ng nangyari.
Na kung saan, wala na akong magagawa para balikan at piliting ayusin ang lahat.
Dahil sa punto na to, alam kong bagsak na ako, at alam kong nagkamali ako.

“Anu nga bang nagawa ko sa buhay ko?”

Dumating na ko sa puntong, wala na akong alam na ibang paraan,
Na hindi ko matanggap na umabot ako sa ganito.
Yung pinipilit kong tumakas pero nakatali na ang mga paa ko sa mga nangyari
Kaya pilit kong inililihis ang aking isipan sa ibang bagay at mangarap ng gising,
Na sana ganito, sana ganyan ang mga ginawa ko at ng naiwasan ko ang ngayong mga nangyari.

“Bakit ko nga ba nagawa ito sa buhay ko?”

Andito na ko sa finale,
Kung saan, unti-unti ko ng tinatanggap ang mga nangyari.
Na kung saan, inihahanda ko ang aking sarili sa isang pamamaalam.
Pamamaalam hindi lang sa mga bagay na nagawa ko,
Pamamaalam hindi lang sa mga taong nakapaloob dito,
Kundi pamamaalam sa sarili kong hindi kailanman nakaranas ng katahimikan.
Hindi kailanman nakagawa ng tama at pinagkaitan ng kasiyahan.

Kasalanan ko naman talaga e, kasi gaya mo;

Nagmahal lang din ako,
Naghangad maging maligaya
At Nangarap ding maging masaya!

Kaya ko ito nagawa. . .

Naranasan mo na ba?

broken-dreams

Naranasan mo na bang mangarap?
Mangarap ng mga simpleng bagay, simpleng kasiyahan.
At yung sa oras na makamit mo na ang simple mong pangarap, mangangarap ka ulit ng higit pa.
Hanggang ang simple ay maging impossible at hindi na normal gaya ng sa iba.
At ng mabigo ka hindi mo alam ang kung saan at kung papaano ka mag sisimula.

Naranasan mo na bang makipagkaibigan?
Yung bumuo ng isang samahang hindi matitinag?
Na kapag hindi ka na nauunawan ng mga tao sa paligid mo,
May isang taong babatok sa ulo mo, at dadamayan ka hanggang sa huli.
Pero nung magkaroon ka na, hindi ka pala nya masasamahan hanggang sa huli.
Gaya mo, may mga pangarap din pala sya.
Yun nga lang di ka kasama sa pangarap nya.

Naranasan mo na bang magmahal?
Magmahal ng taong, gusto mong makasama habang buhay?
Yung taong mamahalin ka din gaya ng pagmamahal mo sa kanya?
Yung taong makakasama mo sa pagbuo ng sarili mong pamilya,
At nang dumating na nga sya, ibinigay mong lahat lahat agad.
Yung wala ka ng tinira para lang mapaligaya sya.
At di nag tagal, nanawa na sya hindi dahil sa nalunod sya sa sobra mong pagmamahal.
Kundi hindi na pala tugma ang pangarap nyong dalawa.
At sa huli, hindi rin kayo nagtagal.
Iniwan ka nya at wala na sayong natira.

At naranasan mo na bang sumuko na lang?
Yung sakabila ng lahat ng pagsusumikap mo,
Sa kabila ng lahat ng ginawa mo para lang ika’y sumaya,
Sa huli, ikaw pa rin pa lang mag isa.
Nakakatulala, yung tutulo na lang ang iyong mga luha.
Yung halos buong oras mo kinain ng pananahimik mo sa isang sulok ng iyong silid.
Yung halos isip ka ng isip sa isang bagay na hindi mo naman matukoy kung ano nga ba talaga.
Yung hinahanap hanap mo ang sagot sa hindi mo naman alam na tanong.
Para ka ng tanga, dahil hindi mo na alam kung saan ka pupunta.

Hindi mo ba napapansin?
Lahat ng ito ay nabuo sa isang pangarap.
Lahat ng sayang naranasan mo ay nagsimula simple mong pangarap.
At lahat ng sakit na nararanasan mo ay tinapos din ng ng isang bigo mong pangarap.

Magpapatuloy ka pa ba?
Mangangarap ka pa rin ba?
O titigil ka na at magpapahinga?