Tara, sa totoong mundo mo!

Minsan ba natanong mo na sarili mo kung bakit ka nabubuhay?

May time ba na ang saya saya mo tas bigla ka lang tatahimik ng walang dahilan at sasagi sa isip mo na parang may kulang? Na sa twing iniisip mo yung kulang ay lalong dumadami yung mga katanungan? At sa kakaisip mo ng kasagutan ay dumadami ang nagiging kulang.

Halos minsan ba pag natutulog ka iinisip mo na sana magising ka na lang sa ibang mundo? O kung minsan kapag ang mundong nagisingan mo ay katulad lang ng mundong ginagalawan mo ngayon, mas pinipili mo na lang bang di na magising pa?

May oras na kung minsan nasasabi mo sa sarili mong, “hindi ako nararapat dito.” Dahil minsan e pakiramdam mo, Pangit ka! Bobo! Tanga! Walang Silbi! Patay na Bata!

At halos Iniisip mo na lang na kinakarma ka sa mga bagay na alam mo naman na hindi mo kasalanan. Pero wala kang magawa dahil mas pinipili mo na lang akuin ang pagkakasala ng iba. Oo! may choice ka namang umiwas sa kanila pero wala ka magawa dahil alam mong pag hinayaan mo lang ay iiwan ka nila.

Tama! Natatakot kang mawala sila. Ayaw mo lang din aminin sa sarili mo. Dahil alam mong sila lang ang tanging dahilan kung bakit ka humihinga. Kaya kahit minsan, Kahit nag mumukha ka ng tanga, kahit harap harapan ka na nilang ginagago, ay sige ka parin. Kahit ang sakit sakit na. Kahit sa loob mo e napapamura ka na. “Putang Ina!”  gusto mo nang sumabog di ba? pero ano? Walang kang magawa!

Walang kayang umintindi sayo. Ultimong pamilya mo di alam ang pinag dadaanan mo. Kahit mga kaibigan mo naiinis na din sayo. At ang taong pinaka mahalaga sa buhay mo ay sukang suka na sa pag mumukha mo!

Darating din ang araw na Iiwan ka nya. Ultimong pamilya mo e wala ng pakialam sayo. At bawat kaibigan mo e maiinis na sayo. Sawang Sawa na sila sayo, wala ng maniniwala dahil nasususka na sila sayo. At iisipin na sana di ka na lang naging parte ng buhay nila. Wala kang ginawang masama sa kanila. Talaga lang nag pakatanga ka dahil mahal mo sila. Di rin sila galit sayo, di ka lang talaga nila gusto.

Siguro marahil, hindi ka lang talaga para sa mundong ito. Nabibilang ka sa ibang mundo. Maaaring nagkamali lang yung taas na ilagay ka sa mundong to. Kung ako sayo, sisimulan ko ng tumakas, tumakbo palayo. Hanapin mo yung talagang mundo mo. Kung saan, walang mananakit sayo, wala ng sakit na mararamdaman at di ka na mapapagod.

Ipikit mo na mga mata mo. Magpahinga ka na. Malayo pa lalakbayin mo. At sa pagmulat ng mga mata mo. Tinitiyak ko sayo, nakarating ka na sa totoo mong mundo.

Advertisements

Sasamahan Kita

Hello Ron, Kamusta ka na? Kaya mo pa ba? Gusto ko lang sabihin sayo na, Andito lang ako. Kung lahat ng tao sa paligid mo ay di ka na maintindihan, Hindi kana kayang mahalin, at kinamunuhian ka na nila, pwes, ako hindi.

Kung hindi ka nila pinaniniwalaan, pwes ako naniniwala pa rin sayo. Kung lahat sila ay pagod na sa ugali mo at sa mismong sa pagkatao mo, ako kelan man ay hindi. At kung lahat sila ay iiwan ka, wag ka mag alala kase ako laging nasa tabi mo. Kung pagod ka na at ayaw mo na talaga. Sabihin mo lang, sasamahan kita. Kahit gaano pa kataas ang gusto mong talunin, tatalon akong kasama ka. At Kahit sang dagat mo gustong sumisid, sisisid akong kasama mo hanggang ilalim. Baril man o talas ng gulok, sasabayan kita sa pagdanak ng ating dugo. At kung ayaw mong makaramdam ng sakit, sasabyan kitang uminom ng gamot hanggang sa makatulog tayo ng mahimbing.

Hindi kita iiwan kase ako lang ang tanging nakakaunawa at nagmamahal ng totoo sayo.

Nagmamahal,

Ang iyong Sarili.

Hindi naman ako nag bago…

ron 2
Old Tbilisi, Georgia (Country)

Hindi naman ako nag bago,
Ginagamit ko lang naman kung anung natutunan ko.
Sa lahat ng mga naranasan ko
Sa mga sakit, hirap, pait, at nakakamanhid na pangyayaring gumugulantang sa buhay ko.

Hindi naman ako nag bago,
Mas pinili ko lang talagang lisanin ang dating ako.
Tinalikuran ko lang ang mahinang ako
Talunan, patanga-tanga at laging natatapakan ng iba.

Hindi naman ako nag bago,
Masyado lang kayong nagpapaapekto sa sinasabi ng ibang tao.
Nagpapadala kayo sa sulsol ng mga mapanirang usisero’t tsismosa
Nilalason ang isip nyo hanggang sa kayo ay mawalan ng ulira’t tiwala.

Hindi naman ako nag bago,
Dahil alam ko pa rin naman gampanan ang mga tungkulin ko.
Hindi ko nakakalimutan ang mga responsibilidad ko
At batid ko ang hangganan ng limitasyon ko.

Hindi naman talaga ako nagbago
Napagod na lang din siguro ako,
Sa paulit ulit na pangyayari
Sa paulit ulit mong mga drama at kwento
Sa paulit ulit nating mga senaryo
Na para bang walang katupusan kundi iyo’t iyun na lang ang rumorolyo.

Yun na nga! Wala pa ring nag bago,
Hanggang sa na wala na lang ang lahat lahat
Hanggang sa wala na kong maramdaman
Hanggang sa umabot na tayo sa sukdulan
At dinala na tayo sa puntong hindi na natin alam

Natuto na lang ako…

Hindi ko naman talaga piniling magbago
Mas pinili ko na lang ibahin ang pagkatao ko,
Dahil kung hahayaan kong manatili sa dating ako,
Hindi lang siguro ako magiging talo,

Baka tuluyan na din akong naglaho…

Tamang sagot sa dapat na tanong…

 

12272671_10203562235814752_501800862_n
Dubai, United Arab Emirates

 

Hindi ko alam kung bakit?
Hindi ko alam kung saan?
Kung paano ko nga ba sisimulan.
Kung nuon pa lang, alam kong wala din naman patutunguhan.

Paano ko nga ba gagawin? kung wala namang basehan.
Paano nga ba ko tatagal,
kung wala namang pundasyong sakin ay gagabay.
Saan nga ba manggagaling ang tulong,
Kung sarado naman ang mga daan.

Ewan ko, nakaklito no?
Dahil kahit anung gawin kong paaran
Hinding hindi mo rin maiintindihan,
Masasaktan lang ako, ikaw, tayo.

Wala namang katapusan ang lahat ng ito,
Paulit ulit ko lang iisipin at itatanto
Hanggang sa matigilan ako’t matulala,
At sa hangin maiwanang nakanganga.

Nakakalito, nakakabobo,
Nakakatanga, nakakawindang,
Sana hindi na lang ako isinilang sa mundo,
Sana maglaho na lang ako…

Sabagay…

Paano ko nga ba makukuha ang tamang sagot?
Kung hindi ko alam kung ano ang dapat na tanong…
Walang tanong sa sagot
Walang rin sagot sa tanong.